“Water aan mijn lippen”

Ik heb weleens van die momenten dat het water aan mijn lippen staat. Het komt hoger en hoger….en het voelt steeds beangstigender.

Laat mij vandaag door het schouwspel van hoogwater aan de Maas geïnspireerd zijn. De bomen staan soms tot hun kruin onder water en zie ik de boom vechten, vluchten of bevriezen?

Nee…de boom laat mij zien dat hij stevig geworteld in de grond staat verankerd. Hij straalt een zekere rust en vertrouwen uit. Alsof hij weet dat het goed komt en het water weer zal zakken.

Ja duh…denk je misschien. Ik ben geen boom!! Klopt. Ik ook niet. En toch denk ik dat ik veel kan leren van de natuur.

Hoe zou het zijn als ik op zo’n moment stevig verankerd ben met de aarde? En vol vertrouwen wacht omdat het water meestal vanzelf weer gaat zakken? Want heel eerlijk…als ik terugkijk op mijn leven zie ik dat ik mij heel vaak veeeeel drukker heb gemaakt dan nodig is.

Vechten, vluchten of bevriezen

Het vechten, vluchten of bevriezen is een natuurlijke reactie vanuit ons reptielenbrein. Erg nuttig…maar alleen als je leven echt in gevaar is omdat er een leeuw voor je staat bijvoorbeeld.

Veel van de situaties waarbij wij als mens het gevoel hebben dat het water aan de lippen staat zijn echter vergelijkbaar met deze bomen. Je weet…dat als je het er even laat zijn…en rustig afwacht…het vanzelf weer gaat zakken.

Gelukkig ben ik mij hier steeds bewuster van…leer ik iedere dag bij…en een volgende keer…denk ik aan dit plaatje.

Wellicht helpt dit jou ook om anders naar situaties te kijken🧡